امروز وقت مصاحبه دارم.برای کار پخش روزنامه. ساعت کاری ۳ صبح تا ۷ صبح ، یعنی سردترین ساعتهای اینجا. یکی از بچه های ایرانی ماشین خریده ، دوچرخش رو نمیخواد. باید دو تا چرخ زمستونی ( میخ دار ) بگیرم. توی دمای منفی بیست ، بزنم توی خیابون!به خانواده هم میگم یه کار پاره وقت با ساعت کاری کم و شرایط خوب گیر آوردم. از وقتی اومدم فقط اتفاقای خوب و چیزهای جالب رو براشون تعریف میکنم. یه خرده بهم شک کردن. حق هم دارن. چهار ماهه اینجام ، فقط دارم حال میکنم!  زیاد با عقل جور در نمیاد. اونم من که همیشه ناراضی ام. تماس تصویری که استارت میخوره ، یه لبخند گشاد میزنم و صحبت میکنم. تماس قطع میشه ، میرم روی تنظیمات کارخانه... یعنی همون چهره ناراحت و عصبی!امیدوارم کار رو بگیرم امروز. پولم در حال تمام شدنه. دیشب خوابم نبرد از نگرانی. ساعت پنج صبح بلند شدم و یه قهوه خوردم. سیگار کشیدم. گمونم محل مصاحبه نزدیک دانشگاست. میرم کتابخونه یه خرده مطالعه میکنم... خونه بمونم فقط فکرای چرت و پرت میکنم.این هفته قراره کلی برف بیاد. هنوز برف قبلی آب نشده! جایی نمونده که بخواد بشینه! خورشید هم که روزهای آخرشه. کم کم میریم توی تاریکی تا چهل روز. + نوشته شده در چهارشنبه هفدهم آذر ۱۴۰۰ ساعت 8:25 توسط خرمگس  | 

نمیدونم چه مرضیه که بعضی ها دارن. تا میگی فلان جا میرم. یا فلان کار رو می کنم. یا فلان شخص رو میبینم. تا جایی که میتونن نکات منفیش رو میگن و میکوبنت. بهشون هم بگی : باشه تو خوبی... تو اصلا دانمشند... بهشونبرمیخوره. میگن خوبیت رو میخوام یا منطقی صحبت میکنم. ولی واقعیت اینه که اگر خوبی کسی رو میخوای یا منطق سرت میشه ، باید بتونی خودت رو بذاری جای اون شخص و بفهمیش.بعضی ها جوری اند انگار جای روح ، انرژی منفی دارند. حتی اگه دیگه نبینیشون و فقط یه پیام توی وانساپ بدی.... میتونن از زندگی سیرت کنن! انگار تمام وجودشون سمیه!  + نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم آذر ۱۴۰۰ ساعت 2:4 توسط خرمگس  |